Volg ParkinsonNet

Verslag: Bike4Parkinson 2015

Vijf over zes. In de ochtend. Het is nog donker als ik een klop op het raam hoor en een gezicht zie. Mariëtta van het Radboudumc komt me ophalen. We kennen elkaar niet, maar dat weerhoudt ons er niet van de heen- en terugweg met elkaar in gesprek te zijn.
We rijden het licht tegemoet en verbazen ons over het feit dat het nog steeds droog is.

'Is hier straks een tractor aanwezig?'

Op de parkeerplaats is het nog niet druk. Het gras en de klei is wat vochtig. Dat er mensen zijn die veel regen verwachten, horen we aan een vraag van iemand aan de parkeerwachter. "Is hier straks ook een tractor aanwezig?"  Fietshumor. Het is een klein stukje lopen naar de start. Een flinke groep B4Pers staan al bij de tent te wachten en te fourageren. Wat me blij verrast,  is dat er zo veel medewerkers van de Radboud meefietsen.

In fietskleding zie je er toch anders uit: ik moest even goed kijken om mijn behandelend neuroloog te herkennen. Gelukkig kende ik wel wat mensen, al of niet van zien. Het was ook fijn mensen weer te ontmoeten, die vorig jaar ook mee maar Utrecht zijn gefietst naar het ParkinsonNet congres november vorig jaar.

Vlak voor de start nog even een woordje van Bas Bloem. Gert-Jan Grapendaal krijgt een woord van dank voor het organiseren van B4P, in samenwerking met Michael Boogerd. En er is aandacht voor Gijs de Vries, parkinsonpatiënt, die ruim  € 5000,- ingezameld heeft en ook  meefietst. Na de gebruikelijke groepsfoto vertrekken we dan. Een grote groep, minstens 40 fietsers, patiënten, artsen en medewerkers van het Radboudumc en mensen als Luc Pluijmen, die volgens mij stiekem door Bas Bloem is betaald om hem aan de voet van de Cauberg  af te zetten.

'Je zult maar 110 kilometer fietsen terwijl je er eigenlijk maar 60 wil!'

In het begin gaat het nog lekker rustig. De coördinatoren houden nog het overzicht of iedereen er nog wel bij is. En de juiste afstand fietst. Je zult maar 110km fietsen terwijl je er eigenlijk maar 60 km wil! En natuurlijk wil Marten Munneke ook nog even kijken hoe snel hij een binnenband kan verwisselen. Ik heb in ieder geval ruim de tijd om  een uitgebreide plaspauze te houden.

Maar hoe mooier het landschap  om ons heen wordt, hoe meer de grote groep wat uit elkaar valt. Prachtige uitgestrekte dalen, die zelf ook verrast zijn dat ze niet versluierd worden door regen of mist. Af en toe een zonnetje maakt het bijna sprookjesachtig. En doet ons fietsers weer bewust worden om te genieten van al dat moois.  En dan denk ik weer aan mijn motto van vorig jaar: laat op elke heuvel een zorg achter! Er waren zulke  mooie plekken om dat te doen. Ik heb zo lekker gefietst, dat ik uiteindelijk meer heuvels over had dan zorgen.

Laat op elke heuvel een zorg achter

Geregeld zijn er verzamelstops. En dan komen we aan  bij de verzorgingspost na ongeveer 69 km. De gebruikelijke taferelen. Een lange rij voor die ene wc. Koeken, repen en bananen eten en inslaan. Drinkwater verversen, al of niet met (gezonde) poeder erin. En praten.

En ik zie Bas wat onrustig worden. "Kom, Martin, we gaan verder." Anderen reageren niet meteen en dus gaan we. Eerst nog even rustig om de andere bij te laten komen. Maar ze komen niet. En rustig de klimmetjes doen gaat niet echt. Dan val je om. Allebei gaan we toch de benen voelen. Ik kan Bas net bijhouden als we aan het klimmen zijn. Als we afdalen laat Bas me voorgaan, omdat ik niet zo hard naar beneden durf. Ik zie wel dat Bas graag nog wat meer versnellingen zou willen hebben. Maar hoe hard hij ook op de schakelaar druk, en komt geen kleiner verzetje bij. Ik ben dan ook blij, dat ik de laatste lange klim voor de Cauberg voor Bas kan fietsen om hem te steunen.

Bij de laatste stop voor de Cauberg verbaasde gezichte toen Bas en ik eraan kwamen. Onder andere Bart, Marten, Luc en Marco hebben zich uit de naad gefietst omdat ze dachten dat wij nog voor ze zaten. Ze zijn ons vast gepasseerd, toen wij een plaspauze hielden.

De Cauberg wordt een mooie afsluiting van een prachtige tocht. Patiënt en artsen en medewerkers samen op de fiets. Geweldig toch. Met het achterliggende doel om geld op te halen voor het fietsonderzoek.
Ik voel me vereerd patiënt te zijn bij zulke zorgverleners.

- Martin van Lokven

PN_BALK

Over Martin van Lokven

Martin is 65 jaar. Sinds drie jaar is parkinson vastgesteld, ongeveer gelijktijdig met de vaststelling van een hersentumor bij zijn inmiddels overleden vrouw en het ingaan van zijn pensioen. Martin was basisschoolleraar, waarvan de laatste 22 jaar op de Vrijeschool in Arnhem. Het schrijven helpt hem een balans te vinden in denken en voelen en zo parkinson een plek te geven in zijn leven.

Meer lezen?

Martin blogt regelmatig in de Parkinson groep op ParkinsonConnect, hét Nederlandse online platform op het gebied van de ziekte van Parkinson.

> Klik hier om zijn blogs op ParkinsonConnect te lezen (inloggen/account aanmaken vereist)

Zorgzoeker